<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<rss version="2.0"
xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">


<channel>
			<title><![CDATA[文章分類: [小說]☤《緣來時，愛迷濛》 (因他．懂愛)]]></title>
	<description><![CDATA[原創小說《緣來時，愛迷濛》]]></description>
	<link>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ArticleListing&amp;postCategoryId=163560</link>

<lastBuildDate>Sat, 16 May 2009 23:18:11 +0800</lastBuildDate>

<generator>mysinablog-2.0</generator>

<image>
	<url>http://mysinablog.com/gallery/234/62/81642/profile.jpg</url>

	<title><![CDATA[文章分類: [小說]☤《緣來時，愛迷濛》 (因他．懂愛)]]></title>
	<link>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ArticleListing&amp;postCategoryId=163560</link>
</image>


<item>
<title><![CDATA[《緣來時，愛迷濛》(5) ]]></title>

	<description><![CDATA[<strong>第五章．弦外之音</strong><br />　　<br />　　這晚，弗大的大禮堂人頭湧湧。有的是真心來看音樂表演，有的卻是抱著看美女的心態來一睹表演者的風姿。而今晚的演奏者就是精通牧童笛、高音笛、長笛、小提琴、鋼琴、色士風、單簧管的音樂系才女──博海弦。<br />　　<br />　　少不了的是，司儀那段令人聽到會打瞌睡到昏迷不醒境界的「樂曲史簡介」。<br />　　<br />　　在海弦一個優美的屈身鞠躬，代表著節目已經到了尾聲。看看手錶，時間也不早了，離明天只有十分鐘左右。學生們伸個懶腰，打個呵欠，慢慢離開了。<br />　　<br />　　隨著禮堂的人數逐漸減少，除了工作人員外禮堂剩下的人只有淩羽和海弦。<br />　　<br /><p><a href="http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1727107" target="_blank">(閱讀全文)</a></p>]]></description>

<link>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1727107</link>
<comments>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1727107</comments>
<guid>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1727107</guid>

<dc:creator><![CDATA[lamentlok]]></dc:creator>

		<category><![CDATA[[小說]☤《緣來時，愛迷濛》]]></category>

<pubDate>Sat, 16 May 2009 23:18:11 +0800</pubDate>

	<source url="http://lamentlok.mysinablog.com/rss.php&amp;categoryId=163560"><![CDATA[[小說]☤《緣來時，愛迷濛》 (因他．懂愛)]]></source>

</item>


<item>
<title><![CDATA[《緣來時，愛迷濛》(4)]]></title>

	<description><![CDATA[<strong>第四章．回憶</strong><br />　　<br />　　<br />　　<br />　　藥劑學的雷教授的聲音在教室裡飄著，「盤尼西林」、「青霉素」什麼的，亂七八糟地在卓穎濤耳邊飛過，他卻半個字也沒聽進去。<br />　　<br />　　從小到大他上課就很愛開小差，要他安安靜靜坐下來聽兩小時的課，你不如叫他去撞牆算了！有空就在飲料機丟個錢幣，拿著罐不知道有沒有過期的飲料翻牆翹課去了。<br />　　<br /><br /><p><a href="http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1504659" target="_blank">(閱讀全文)</a></p>]]></description>

<link>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1504659</link>
<comments>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1504659</comments>
<guid>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1504659</guid>

<dc:creator><![CDATA[lamentlok]]></dc:creator>

		<category><![CDATA[[小說]☤《緣來時，愛迷濛》]]></category>

<pubDate>Sat, 27 Dec 2008 08:59:09 +0800</pubDate>

	<source url="http://lamentlok.mysinablog.com/rss.php&amp;categoryId=163560"><![CDATA[[小說]☤《緣來時，愛迷濛》 (因他．懂愛)]]></source>

</item>


<item>
<title><![CDATA[《緣來時，愛迷濛》(3)]]></title>

	<description><![CDATA[<strong>第三章．新的開始<br />　　<br />你所損失的只是一個對你並不著緊的人。</strong><br />　　<br />　　<br />　　<br />　　午夜時分，一陣清風吹來。<br />　　<br />　　站在酒吧門口，滿有醉意的他們，在這秒鐘被清風吹醒。<br />　　<br />　　穎濤無力地依在凌羽的肩上，「就這麼結束了，是不是？我們完了，是不是？」<br />　　<br /><p><a href="http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1504658" target="_blank">(閱讀全文)</a></p>]]></description>

<link>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1504658</link>
<comments>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1504658</comments>
<guid>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1504658</guid>

<dc:creator><![CDATA[lamentlok]]></dc:creator>

		<category><![CDATA[[小說]☤《緣來時，愛迷濛》]]></category>

<pubDate>Sat, 27 Dec 2008 08:58:55 +0800</pubDate>

	<source url="http://lamentlok.mysinablog.com/rss.php&amp;categoryId=163560"><![CDATA[[小說]☤《緣來時，愛迷濛》 (因他．懂愛)]]></source>

</item>


<item>
<title><![CDATA[《緣來時，愛迷濛》(2)]]></title>

	<description><![CDATA[<strong>第二章．感情的句號<br />　　<br />不愛了就是不愛了。</strong><br />　　<br />　　<br />　　<br />　　差不多日落的時候，淩羽和穎濤走出了校園，他們在尋找一個好的去處，解決今天沒有日光的「日落晚餐」。<br />　　<br />　　兩人在酒吧街上走著。<br />　　<br />　　淩羽看到對面馬路有個熟悉的身影，是穎濤的女友──小琳。<br />　　<br /><p><a href="http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1504654" target="_blank">(閱讀全文)</a></p>]]></description>

<link>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1504654</link>
<comments>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1504654</comments>
<guid>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1504654</guid>

<dc:creator><![CDATA[lamentlok]]></dc:creator>

		<category><![CDATA[[小說]☤《緣來時，愛迷濛》]]></category>

<pubDate>Sat, 27 Dec 2008 08:56:24 +0800</pubDate>

	<source url="http://lamentlok.mysinablog.com/rss.php&amp;categoryId=163560"><![CDATA[[小說]☤《緣來時，愛迷濛》 (因他．懂愛)]]></source>

</item>


<item>
<title><![CDATA[《緣來時，愛迷濛》(1)]]></title>

	<description><![CDATA[<strong>第一章．初遇</strong><br />　　<br />　　弗萊大學是一所歷史最悠久的大學，它是結合傳統與現代，融會東方與西方的教育，是全國頂尖，世界上口碑極佳的名牌大學。<br />　　<br />　　校園環境幽雅，花木繁茂，碧草如茵，景色宜人，是學生讀書治學的理想園地。 這裡被大家譽為「東方劍橋」。<br />　　<br />　　從歷年新生入學成績顯示，要考進弗萊大學一點也不容易，能考進來的有九十九個百分比都是學生精英中的精英。<br />　　<br />　　南宮淩羽與卓穎濤都是這間大學大二的學生，他們認識已有九年，兩人友情一直保持至今，在外人眼裡，他們不是兄弟卻勝似兄弟。<br />　　<br />　　這天清晨，南宮淩羽捧著那本厚厚的文學系教科書，走在前往校園文學院的石徑上，中性短髮及那副無框透明眼鏡更突顯出他書生氣質。<br />　　<br />　　突然跑出一個女孩，吸引了他的目光。<br />　　<br /><p><a href="http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1504648" target="_blank">(閱讀全文)</a></p>]]></description>

<link>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1504648</link>
<comments>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1504648</comments>
<guid>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1504648</guid>

<dc:creator><![CDATA[lamentlok]]></dc:creator>

		<category><![CDATA[[小說]☤《緣來時，愛迷濛》]]></category>

<pubDate>Sat, 27 Dec 2008 08:55:20 +0800</pubDate>

	<source url="http://lamentlok.mysinablog.com/rss.php&amp;categoryId=163560"><![CDATA[[小說]☤《緣來時，愛迷濛》 (因他．懂愛)]]></source>

</item>


<item>
<title><![CDATA[《緣來時，愛迷濛》楔子]]></title>

	<description><![CDATA[<p align="right"><strong><u>《緣來時，愛迷濛》<br />作者：汶洛</u></strong></p><p align="right"><strong><u></u></strong>　</p><p>　　<br />　　他目光垂下，長長的睫毛遮住了眼晴，無力地攤在地上，忍受著身邊其他人的咒罵、奚落和拳腳交加。<br />　　<br />　　「幹！狗娘養的！這副一臉不屑的樣子，看了就討厭！」<br />　　<br />　　「小雜種你到底在跩什麼？有錢還不快拿出來！」<br />　　<br />　　「老子我告訴你，」其中一位流氓掐住他咽喉位置，毫不猶豫一掌摑下去，「給我把錢拿出來！」<br />　　<br />　　軟弱無力的他連呼吸一口氣也感到困難，剛才被掐住的部分出現了一道紫紅的瘀印。他用力地掙扎著，努力地想睜開雙眼，想看清楚是誰把他打得滿頭鮮血，滿身傷痕。<br />　　<br />　　火紅熾熱的鮮血在頭上徐徐流出，不僅腥，還很苦。<br />　　<br />　　「我……沒有，什麼……錢。」他用盡全身氣力去吐出每一個字。這句話，不但沒有令那群流氓罷休，反而他們更火上加油，對他以亂棒攆打一番。沒有絲毫手軟，任意地揮動棒球棍用力攆打洩忿，毫無疑問是想置他於死地。<br />　　<br />　　「喂！」說時遲那時快，一聲嘹亮的嗓子語音未落就與他身邊的學長打起上來。以一匹敵的男子臉上毫無懼色，赤手空拳向身邊的流氓迎擊。<br />　　<br />　　「切。就憑你這黃毛小子就想救他？」<br />　　<br />　　男子沒有答腔，眾人目光對視數秒後，又混戰在一起。男子扣住其中一位流氓的手臂，在關節上運勁重擊，並將他整個舉起橫掃身邊的人。<br />　　<br />　　集柔道和截拳道武藝於一身的男子紮穩馬步，不敢鬆懈，專注看著各捂住傷口的流氓四散倒在地上，以防有詐。<br />　　<br />　　最後，其中一位勉強地爬起來，跌跌撞撞地走：「你們最好給我小心點！」<br />　　<br />　　那男子走上前抱起了瑟縮在一角的小男孩，這時的語氣跟剛才完全相反，輕聲道，「弟弟別怕，我現在送你去醫院，很快就不痛了。」<br />　　<br />　　就這樣他依偎在這個陌生人的懷裡，卻帶給他一種莫名的安全感。對於自幼就父母雙亡的他，現在的感覺就像當初爸爸抱著自己一樣。<br />　　<br />　　「謝……謝……」他的聲線虛弱得不行，音量極小。<br />　　<br />　　「安啦，我叫卓穎濤。醫院很快就到，你再忍耐一下。」男子抱著他一直往前奔，喘氣聲越來越急促，好像很吃力的樣子。<br />　　<br />　　他歇力地睜開雙眼，從半絲縫隙中窺看到，剛才救他的那位男子──卓穎濤應該只是個初中生。<br />　　<br />　　「南……宮……凌……羽……」他用最後的氣力說出自己的名字，就失去了知覺。</p>]]></description>

<link>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1504647</link>
<comments>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1504647</comments>
<guid>http://lamentlok.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1504647</guid>

<dc:creator><![CDATA[lamentlok]]></dc:creator>

		<category><![CDATA[[小說]☤《緣來時，愛迷濛》]]></category>

<pubDate>Sat, 27 Dec 2008 08:54:39 +0800</pubDate>

	<source url="http://lamentlok.mysinablog.com/rss.php&amp;categoryId=163560"><![CDATA[[小說]☤《緣來時，愛迷濛》 (因他．懂愛)]]></source>

</item>

</channel>
</rss>